De Nieuwe Arnhemse Meisjes proeven de vrijheid
Onder leiding van theatermaker Marieke Braaksma komen de Nieuwe Arnhemse meisjes weer samen om theatervoorstellingen te maken. Dit jaar is het thema vrijheid. Deze vrouwen met een migratieachtergrond en/of vluchtverleden onderzoeken vanuit hun persoonlijke ervaringen wat vrijheid betekent en verwerken hun bevindingen in de voorstelling.
Een kapstop en een feest voor de zintuigen
De Nieuwe Arnhemse Meisjes zijn in repetitie voor hun nieuwe voorstelling en op dinsdag 1 september komen ze voor de tweede keer bij elkaar. De repetitie van vandaag wordt afgetrapt met een vooruitblik op de voorstelling die komen gaat. Met behulp van tekeningen laat theatermaker Marieke Braaksma zien hoe het er in grote lijnen uit gaat zien. Het gaat hierbij om de vorm: de kapstok waaraan de nog te maken inhoud opgehangen wordt. Zonder te veel te verklappen klinkt het alsof het een feest voor de zintuigen zal worden. En een bijzonder persoonlijk verhaal bovendien. ‘Het wordt een heel spannende voorstelling,’ vertelt Marieke, wanneer de vrouwen een korte pauze nemen. ‘De helft van de groep is nieuw, maar ze staan helemaal open. Er heerst nu al een vriendengroep-sfeer. Dat is echt te gek!’
Faroula!!
Als de zaal weer gevuld is met Nieuwe Arnhemse Meisjes is het tijd voor oefeningen om elkaar en het thema beter te leren kennen. De vrouwen verdelen zich in tweetallen. Ieder tweetal krijgt een theedoek waarmee een van de twee geblinddoekt wordt door de ander. Niet iedereen spreekt even goed Nederlands. ‘Ogen dicht maken?’ vraagt een van de deelnemers voor de zekerheid. ‘Ja!’ roept Marieke met ogen die voorpret verraden. Als iedereen zover is, opent ze het buffet. De geblinddoekte vrouwen krijgen allemaal verschillende hapjes te proeven. Dat leidt tot verrukte uitroepen (faroula!), de slappe lach (Madeha en Nour zijn hier erg bedreven in) en fijne gesprekken over structuur, smaak en vertrouwen.
Theedoeken en mouwen oprollen
Nadat iedereen alles heeft geproefd, worden de theedoeken en de mouwen weer opgerold voor een volgende oefening. Nu leidt de ene helft van de groep de andere helft door de ruimte om allerlei dingen te voelen. De vrouwen doen dat in stilte. ‘Het hoeft niet snel,’ instrueert Marieke, ‘zorg dat de ander zich veilig en comfortabel voelt.’ Voorzichtig lopen de vrouwen door de zaal. Ze hebben hun handen in elkaar verstrengeld, de armen stevig om elkaar heen geslagen of lopen arm in arm dicht tegen elkaar aan. ‘Ik vertrouw mijn collega,’ vertelt Saira als de vrouwen napraten over de oefening. ‘Als ik veilig ben, kan ik mij concentreren. Als ik dit alleen doe, ben ik bang.’ Marieke is trots. ‘Het is heel bijzonder dat jullie dit al kunnen met elkaar. Ik geef best veel les en meestal doe je deze oefening pas als je elkaar als groep al veel beter kent.’
De eerste vraag is: welke smaak heeft vrijheid voor jou? En: wat voelt voor jou als vrijheid?
Marieke Braaksma, theatermaker
Vrijheid proeven
De workshop is bijna afgelopen. De groep sluit af in een kring. ‘Voordat we samen gaan lunchen wil ik jullie nog twee vragen stellen die een brug vormen naar de voorstelling,’ zegt Marieke. ‘De eerste is: welke smaak heeft vrijheid voor jou? En: wat voelt voor jou als vrijheid?’ ‘Komkommer, citroen, eten met een lepel!’ De vragen kietelen de zintuigen en de verbeelding. ‘Ik vind het een grappige vraag: welke smaak heeft vrijheid?’
Christina van City at Home proeft de vraag nog een paar keer op haar tong. ‘Ik ga erover denken, maar volgens mij is het dat ik alles wat ik wil kan eten en dat samen met andere mensen.’ De Nieuwe Arnhemse Meisjes mogen de vragen mee naar huis nemen. Ook gaan ze nadenken over hun verhaal. Marieke vertelt dat ze de komende weken samen een dagboekje gaan maken over vrijheid. ‘Tekenen, schrijven, plakken, iets inspreken en het iemand laten opschrijven, alles mag!’ Zakia ziet het alvast zitten. ‘Als je schrijft wat je voelt, raakt de pijn los en gaat die weg.’
