Surfen in Café Bosch bij de Open Stage Sessions!
De laatste Open Stage Session voor de zomervakantie was als de zee. Om 19.30 uur stroomden publiek en performers de zaal in. Twee uur later ebde iedereen net zo snel weer weg. En tussendoor surfte iedereen op de dansende golven!
Open Stage Sessions is een laagdrempelig open podium voor Arnhemmers van hier en ver en wordt georganiseerd door Café Bosch, CONNECT, Buddy to Buddy en Verre binding. Host van deze zomerse editie is muzikant Vincent MacDonald. Samen met ‘the amazing percussionist’ Joseph opent hij de avond met een van Josephs favoriete nummers: You can’t always get what you want. Het publiek is nog wat schuchter. Hoewel er verschillende leden in de zaal zijn van het koor van CONNECT dat tijdens Down The Rabbit Hole met Naaz heeft opgetreden (!), komt het meezingen nog niet helemaal van de grond.
Ronkende blues
Als Mathijs het podium opklimt en een nummer van Johnny Cash inzet, begint er wat meer te gebeuren in de zaal. De ronkende blues brult iedereen wakker en nu is echt te zien dat het publiek er zin in heeft. Als het nummer is afgelopen duikt Mathijs verlegen het zeetje van mensen weer in. Sinds kort woont hij in Arnhem om zijn roots te onderzoeken. Hij komt uit Nieuw-Zeeland, maar zijn moeder is Nederlands. ‘Dit is zo cool! Het was mijn eerste open mic. Ik dacht: ik loop even binnen, misschien ontmoet ik nieuwe mensen. En ineens sta ik op het podium te zingen en te spelen!’
Omhels het moment nu, zo stevig als je kunt.
Kamer, deelnemer Wintertuin Schrijfwerkplaats
Omhels het moment
Het podium heeft inmiddels alle aandacht van het publiek en dat wordt nu muisstil, want Kamer en Sevdi komen naar voren om voor te dragen. Ze zijn verbonden aan de Wintertuin Schrijfwerkplaats in Rozet. Schrijver en dichter Kamer is een half jaar in Nederland en dit zijn haar eerste werken in een nieuwe taal. De zaal is betoverd door haar melodieuze zinnen en zucht wanneer ze zegt: ‘Omhels het moment nu, zo stevig als je kunt.’ Ook Sevdi leest voor uit eigen werk: een absurdistisch verhaal over bewustzijn, identiteit en volwassen worden, met in de hoofdrollen een ezel en een broccoli.
De dabmeester
Terwijl de twee na afloop complimenten in ontvangst nemen, klimmen Hozan en Rinas het podium op en maken er in no-time een feestje van. De hele zaal klapt, er wordt spontaan gedanst en als Omar achter de bar vandaan komt, gaat het los. ‘Hij is de dabmeester,’ lacht Maaike van Buddy to Buddy. Na wat technische problemen is dan Mehman aan de beurt. Aan de piano speelt hij eerst een lief Turks liedje om bij weg te smelten en daarna een grappige Oekraïense polka, speciaal voor een Oekraïense moeder en dochter die vanavond gekomen zijn om te dansen. Missie geslaagd.
Move, groove, jump!
Als laatste wordt er nog gejamd. Wies grijpt haar basgitaar en ook Vincent klimt het podium weer op en begint met het publiek te zingen: ‘We want to move, we want to groove, we want to jump!’ Walid springt naar voren, grijpt zijn kans en neemt het van Vincent over. ‘We want to move, we want to groove, we want to jump!’ Als hij terugkeert op zijn plek, lacht hij: ‘I don’t know what happened, I just had water.’ En weg is hij weer, surfen op de dansgolf die ondertussen de hele zaal beslaat en iedereen optilt.
I know it sounds funny, but I feel so alive right now
Mathijs
Zo kan het dus ook
‘Dit was super,’ straalt Wies na afloop. ‘Het podium is me heel vertrouwd, maar dit had ik nog nooit gedaan.’ Ook Mathijs stuitert nog een beetje na: ‘I know it sounds funny, but I feel so alive right now!’ En wat vindt het publiek? Gerald verwoordt het zo: ‘Ik weet dat iedereen ervoor gekozen heeft om hier te zijn vanavond, maar toch: zo kan het dus ook. Als de hele wereld zo was zoals hier, dan waren er geen oorlogen meer.’