Verre binding viert de zomer: ‘Alles in Arnhem is aan het dansen en bewegen’

Een filmzaal, een theehuis, een podium, een bar, twee creatieve werkplaatsen en een speeltuin waar oudhollandse spelletjes gespeeld kunnen worden, het is ongelofelijk hoeveel festival er op één verdieping past. Tijdens deze zomereditie werkt Ruimtekoers niet alleen samen met Rozet, de trotse host van vandaag, maar ook theatergroep Changing Stories, Collectief Koppig en literatuurorganisatie Wintertuin doen mee. De bar wordt bemenst door A Beautiful Mess, de nieuwe horeca-aanwinst op de benedenverdieping.

Voor het voetlicht

Twee films draaien er. Er is een documentaire over de Nieuwe Arnhemse Meisjes te zien en de filmraad van Focus presenteert de Palestijnse film The Present. De Nieuwe Arnhemse Meisjes blazen de bezoekers van hun sokken. ‘Ge-wel-dig!’ vindt Rex. ‘We hebben de kunsten nodig om bepaalde thema’s voor het voetlicht te krijgen. Deze film móet iedereen zien!’ Ook The Present is een indrukwekkend verhaal, de film laat niemand onberoerd en maakt de tongen los.

Een feestjesplaats

Op het podium vertelt Mahesh Dutt, in twee delen, een kinderverhaal: Braun. Kinderen en volwassenen luisteren naar het dromerige, zomerse verhaal waarin vriendschap wordt gesloten met zeesterren en het strand langzaam verandert in een ‘feestjesplaats’. Wendela van Scalabor beluistert beide delen. ‘Ik zit er helemaal in. Hij vertelt het ook zo mooi,’ vindt ze. Op onze eigen feestjesplaats op het dak van Rozet verschijnen ondertussen de hapjes ten tonele. Falafel, samosa en bitterballen, grote schalen vol smakelijks komen voorbij gewandeld.

Dit is verbinding

In het theehuis zitten Marian en Jos te glunderen. Ze hebben net hun kleindochter naar dansles gebracht en zijn daarna door Renée van Ruimtekoers uitgenodigd om een kijkje te komen nemen. Ze zijn blij verrast door het festival. ‘Wat ik me afvraag is: waarom zit de tent hier niet stampvol?’ zegt Jos. ‘In onze samenleving, waarin alles is gepolariseerd, is echt verbinding nodig. Dit ís verbinding!’ Hij kijkt om zich heen naar de verscheidenheid aan mensen, kinderen en volwassenen, die zitten te schaken en te kletsen aan de tafels of op de banken zijn neergeploft. ‘Dit soort dingen helpt. Ik hoop op een sneeuwbaleffect!’

Intercultureel kunstwerk

Verbinding is ook het thema van de creatieve werkplaats achter in het theehuis. Samen met Collectief Koppig wordt door een heleboel grote en kleine bezoekers gewerkt aan een reusachtig ‘intercultureel kunstwerk’, in de woorden van maker Liese. Haar collega Wicher vindt het meer een ‘Babylonische spraakverwarring’. Het reusachtige Excel-sheet waar mensen een afdruk van hun zelfgemaakte stempels op kunnen achterlaten, laat in ieder geval zien dat veel van wat belangrijk is niet in tabellen te vangen is. ‘Zodra je gaat nadenken over wat verbinding is, houdt het eigenlijk nooit op’, vertelt Wicher. ‘Alles is met elkaar verbonden. Met dit werk hoop ik gewoon te bereiken dat mensen elkaar een beetje beter begrijpen, dat is het eigenlijk.’

Niet alleen zwart en wit

Aan de andere kant van het theehuis staat de tweede helft van de deelnemers aan de Schrijfwerkplaats te wachten tot ze het podium op mogen. Denise Moura van Wintertuin is er om ze aan te moedigen. Foto’s, verhalen en poëzie komen voorbij. Dichter Dawood is dankbaar voor Wintertuin, Verre binding en voor Arnhem, waar hij vol liefde over spreekt. ‘Arnhem is anders. Alles in Arnhem is aan het dansen en bewegen.’ Na zijn optreden verklaart hij: ‘Ik ben wel een beetje verliefd op Arnhem.’ Hij heeft nog niet vaak opgetreden, maar het ging goed, vindt hij. Bala heeft meer ervaring. Ze was journalist en studentvertegenwoordiger in haar thuisland. Op het podium vertelt ze dat ze over andere onderwerpen schrijft nu ze in Nederland is. ‘Onze droom is afhankelijk van waar we wonen. Hier zijn meer kleuren te zien en niet alleen zwart en wit.’ Wat vindt ze van het festival? ‘Het is leuk om zoveel mensen blij te zien.’

Snelcursus salsa

En zo is dat. Het tweede festival van Verre binding gaat van een leien dakje. De zon schijnt, de bar draait als een tierelier, het lopend buffet is gevuld met lekkers, er zijn mooie woorden, lachende gezichten en trotse makers. En dansende deelnemers en bezoekers, want er is natuurlijk ook muziek! Eerst geven Benjamin en Amber van dansschool Watapana een snelcursus salsa. Op de dansvloer staat een zee van mensen die elkaar niet kenden, maar nu samen dansen. Het is een prachtig gezicht. Op de achtergrond prijkt de Eusebius tegen de zomeravondlucht, daarna volgen op het podium de twee dansers, dan de dansvloer die bomvol leerlingen staat en daarvoor de andere bezoekers die het hele gebeuren vastleggen op film.

Voeten van de vloer

Na de workshop neemt Dj Arjan het over. Hij draait een mix van Arabische, Nederlandse en latin muziek. Bijna alle voeten van de festivalgangers, van hier en ver, komen van de vloer. Ook die van Okko. Hij heeft over Verre binding gelezen in de Arnhemse Koerier. ‘Er stond dat alle Arnhemmers werden uitgenodigd om te komen kennismaken met de nieuwkomers. Ik werd er nieuwsgierig van’, vertelt hij. ‘Ik ben alleen en ik kan wel thuisblijven – ik heb duizenden boeken, dus daar heb ik geen problemen mee – maar ik neem graag kennis van de wereld en ik wil laten zien dat ik een Arnhemmer ben die betrokken is, want dat bén ik ook.’

Missie geslaagd! Op naar de volgende editie!